Πατώματα από laminate

Βάψιμο τοίχων σε ανακαινισμένο σπίτι

Βάψιμο τοίχων

Οι ολοένα και περισσότερες εφαρμογές στα laminate πατώματα, δίνουν τη δυνατότητα στους ιδιοκτήτες οικιακών ή επαγγελματικών χώρων να δώσουν το άριστο και επιθυμητό αποτέλεσμα στο δάπεδό τους. Μέσα από τη μεγάλη σε εύρος και διαθέσιμη γκάμα υλικών και στοιχείων laminate, πραγματοποιούνται εφαρμογές απόλυτης και ξεχωριστής ομορφιάς. Μέχρι πρότινος, τα laminate πατώματα είχαν ιδιαίτερη ζήτηση στους ιδιωτικούς χώρους των σπιτιών, χώρους δηλαδή που η επισκεψιμότητα και η χρηστικότητα, δεν ήταν σε υψηλό βαθμό.

Αυτό οφείλονταν κυρίως στο γεγονός ότι μερικά από τα στοιχεία στα laminate πατώματα αρχικά ήταν ιδιαίτερα ευπαθή σε ακραίες συνθήκες, ενώ και η επιστρωτική ανώτερη επιφάνειά τους ήταν ευαίσθητη σε γρατζουνιές, αμυχές, κλπ. Αυτό βέβαια στη σύγχρονη τεχνολογία laminate, αποτελεί πλέον παρελθόν, αφού με τις νέες εξελισσόμενες τεχνικές που χρησιμοποιούνται στα laminate πατώματα, είναι εφικτό να παραχθούν προϊόντα laminate υψηλής αντοχής και όπως πάντα εξαιρετικής αισθητικής εμφάνισης.

Έτσι οι εφαρμογές στα laminate πατώματα επεκτάθηκαν γρήγορα και σε περιπτώσεις επένδυσης δαπέδων σε επαγγελματικούς χώρους, όπως καφέ μπαρ, τράπεζες, επιχειρήσεις, για στέγαση μεγάλων εταιρειών σε μεγάλα κτίρια, κλπ. Σε αυτή την επέκταση επιλογής συνηγόρησε και το άψογο τελικό αποτέλεσμα από την εφαρμογή στα laminate πατώματα. Είναι γνωστό ότι το συνολικό αποτέλεσμα εκτός από ομοιόμορφο και τέλειο σε φινίρισμα, είναι και εξαιρετικά επιβλητικό, καλαίσθητο και εντυπωσιακό, μακράν καλύτερο από ότι οι εφαρμογές των κλασσικών πατωμάτων με πλακάκι, πέτρα, κλπ. Επίσης είναι ιδιαίτερα θετικό και αξίζει να αναφέρουμε ότι τα laminate πατώματα μπορούν να εφαρμοστούν με διάφορες τεχνικές και μεθόδους εγκατάστασης, δημιουργώντας πολλά συνδυαστικά διαφορετικά αποτελέσματα, που το καθένα χρίζει επάξιας αποδοχής.

Η ευκολία τοποθέτησης στα laminate πατώματα, είναι ο βασικός παράγοντας που η συνολική εγκατάσταση στο δάπεδο ενός χώρου διαρκεί πολύ λιγότερο από ότι στα πιο συμβατικά υλικά, όπως πλακάκι και πέτρα. Με ελάχιστο χρονικό κόστος που μπορεί να προσδιορίζεται σε διάρκεια ακόμη και μία μέρα, η εφαρμογή προϊόντων δαπέδων laminate είναι εφικτή και μάλιστα με άριστο αποτέλεσμα. Τα συνεργεία τοποθέτησης που αναλαμβάνουν τέτοιου τύπου εφαρμογές στα laminate πατώματα, προετοιμάζουν αρχικά το χώρο εφαρμογής, κάτι το οποίο δεν προαπαιτεί τόσους πολλούς περιορισμούς όπως στα άλλα κλασσικά υλικά. Εδώ θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο χώρος πρέπει να είναι στεγνός από υγρασίες για να υπάρξει η καταλληλότερη κα μακροβιότερη εγκατάσταση. Έπειτα πραγματοποιείται η τοποθέτηση με δύο επιλογές.

Στην πρώτη επιλογή τοποθετούνται τα laminate πατώματα με ειδική κόλλα για μόνιμη εφαρμογή και στη δεύτερη περίπτωση, χωρίς κόλλα, απλά κουμπώνοντας τα υλικά μεταξύ τους.  Το αποτέλεσμα είναι εξίσου πολύ καλό και ικανοποιητικό, όμως στη δεύτερη περίπτωση σας δίνεται η δυνατότητα να μεταφέρετε τα laminate πατώματα σε άλλο χώρο, στην περίπτωση για παράδειγμα που μεταφέρεστε σε άλλο σπίτι, ενώ στην πρώτη όχι. Επίσης σε αρκετές των περιπτώσεων τα υλικά που χρησιμοποιούνται στις εφαρμογές για τα laminate πατώματα, είναι τόσο απλοϊκά στη χρήση τους, που μπορείτε να τα τοποθετήσετε και μόνοι σας, αν διαθέτετε τον απαραίτητο χρόνο και πιάνουν έστω και στοιχειωδώς τα χέρια σας. Όπως μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε, το ολικό κόστος για τα laminate πατώματα δεν είναι μεγάλο, αφού μόνο και από το χρόνο που γλυτώνει κανείς για την εφαρμογή, μπορεί να εξοικονομήσει αρκετά χρήματα.

Πώς ξεκίνησαν τα ξύλινα δάπεδα

Οι Αμερικανοί άποικοι εκμεταλλεύτηκαν τις τεράστιες δασικές εκτάσεις της Αμερικής για την εγκατάσταση σανίδων οροφής στα περισσότερα σπίτια. Αυτά τα ξύλινα δάπεδα εγκαταστάθηκαν περισσότερο για την άνεση και την πρακτικότητα, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το στυλ. Κατασκευάζονταν συνήθως από σανίδες κομμένες σε τυχαίο πλάτος, έμεναν ημιτελείς και με την πάροδο του χρόνου λειαίνονταν από τη χρήση.

Τα ευρωπαϊκά παρκέ άρχισαν να εμφανίζονται στα πλουσιότερα Αμερικανικά σπίτια αργά στη Βικτοριανή εποχή (1840-1910), όταν τα εργοστάσια άρχισαν τη μαζική παραγωγή ξύλινων δαπέδων. Τότε μάλιστα διαφημίστηκε ένα «ξύλινο χαλί» από βαρύ καμβά με λεπτές λωρίδες ξύλου κολλημένες επάνω του. Οι διαφημίσεις ισχυρίστηκαν ότι η εγκατάσταση πραγματοποιήθηκε εύκολα και θα μπορούσε να γίνει από οποιονδήποτε με βασικές δεξιότητες ξυλουργικής. Η μέθοδος εγκατάστασης ήταν να καρφώσουν κάθε σανίδα , χρησιμοποιώντας καρφιά. Στη συνέχεια, τα ξύλινα δάπεδα αποξαίνονταν και λειαίνονταν χρησιμοποιώντας μια βούρτσα από φυσικές τρίχες στο κάτω μέρος και μια σκούπα λαβή για την ώθηση . Μετά, συνδέανε το γυαλόχαρτο και έσυραν το μπλοκ αργά πέρα ​​από το πάτωμα μέχρι να γίνει ομοιόμορφο και λείο. Τέλος, εφαρμόζανε το βερνίκι, και τα δάπεδα ολοκληρώνονταν με ζεστό κερί . Αυτή η φθηνότερη λύση έκανε τα όμορφα δάπεδα πιο προσιτά, αλλά τα ξύλινα δάπεδα αποδείχθηκε ότι τρίζουν και ήταν γεμάτα διασπάσεις και ρωγμές, χωρίς την ανθεκτικότητα των πρωτότυπων χειροποίητων δαπέδων.

Η έλευση της γλώσσας και η κατασκευή του αυλακιού V (αρμού)την εποχή του Εδουάρδου (1901-1914) επέτρεψε στις σανίδες των ξύλινων δαπέδων να εξομαλυνθούν πριν από την εγκατάσταση για μια πιο κομψή, ενιαία εμφάνιση, η οποία άρχισε να παίρνει μορφή και είναι ακόμη και στις μέρες μας οικία. Τα ξύλινα δάπεδα εγκαταστάθηκαν σε πλάκες από σκυρόδεμα με ζεστή πίσσα που χρησιμοποιούνταν σαν κόλλα.

Κάθε μέρος της διαδικασίας της τοποθέτησης στα ξύλινα πατώματα γινόταν με το χέρι, χρησιμοποιώντας κυρίως φθηνούς εργάτες για να ξύσουν και να γυαλίσουν το πάτωμα με ένα κατάλληλα εντυπωσιακό φινίρισμα. Το ξύλινο δάπεδο με εμφάνιση ψαροκόκαλου έγινε δημοφιλές εκείνη την εποχή και πολλοί από αυτούς τους ορόφους χρησιμοποιούνται ακόμη ή έχουν διασωθεί και βαφτεί για νέα χρήση Ψαροκόκαλο παρκέ ξύλινο δάπεδο

Η σκληρή ξυλεία παρέμεινε το δάπεδο επιλογής μέχρι που εμφανίστηκαν οι λινοτάπητες και οι φελλοί στην αγορά το 1920. Το μοντέρνα καινούρια υλικά προσέφεραν ευκολότερη εγκατάσταση και συντήρηση, αλλά τα ξύλινα δάπεδα συνέχισαν να διατηρούν ένα μικρό μερίδιο αγοράς.

Τη δεκαετία του 1930, βελτιωμένο φινίρισμα με τη μορφή πολυουρεθάνης παρέχει ένα φινίρισμα χωρίς κερί που κράτησε την σκληρή ξυλεία ελκυστική και δημοφιλή μέχρι που τα φθηνά χαλιά χτύπησαν την αγορά μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η δημοτικότητα του χαλιού βοηθήθηκε από την ένταξη στα στεγαστικά δάνεια, καθιστώντας τα χαλιά την πιο δημοφιλή επιλογή στην αγορά, λόγω της οικονομικής προσιτότητας μέχρι το 1980, όπου οι καταναλωτές αναζητούν εναλλακτικές επιλογές δαπέδων και έτσι έχουμε πάλι στροφή στην σκληρή ξυλεία. Προκειμένου να ανταγωνιστούν όμως τις φθηνότερες επιλογές, η βιομηχανία σκληρού ξύλου προσπάθησε να μειώσει το κόστος εργασίας.

Οι τεχνίτες-τοποθετητές, οι οποίοι αντιμετώπισαν δραστικές περικοπές αμοιβών, αναγκάστηκαν να εργαστούν σε ένα φρενήρη ερυθμό προκειμένουν να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, με αποτέλεσμα την κακή ποιότητα στα παρκέτα . Η προχειρότητα στην τοποθέτηση οδήγησε στην αντίληψη ότι τα ξύλινα δάπεδα είναι μια φθηνη κοινή επιλογή. Έτσι, η φήμη των ξύλινων δαπέδων σαν πολυτέλεια είχε χαθεί προσωρινά.